Samorządy zawodowe lekarzy i pięlgniarek stwierdzają, że znajomość języka polskiego w mowie i piśmie powinna stanowić jeden z najważniejszych warunków wymaganych od osób z innych państw, które zamierzają wykonywać zawód medyczny w Polsce.
Stanowisko w tej sprawie wydano po wspólnym posiedzeniu prezydiów Naczelnej Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych. Stanowisko to, wskazuje, że należy wycofać się z obowiązujących regulacji w zakresie przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty, zawodu pielęgniarki i położnej w tak zwanych „uproszczonych trybach” to jest warunkowego prawa wykonywania zawodu, prawa wykonywania zawodu na określony zakres czynności, które nie wymagają od tych zawodów medycznych wykazania odpowiedniej znajomości języka polskiego. Regulacje te wprowadzono podczas pandemii COVID-19 i nadal one obowiązują, dotychczas nie wycofano się z nich – mówi Iwona Kania z Naczelnej Izby Lekarskiej.
Prezydium NRL i Prezydium NRPiP stoją na stanowisku, że pielęgniarki, położne, lekarze i lekarze dentyści, którzy przyjeżdżają z zagranicy w celu udzielania świadczeń zdrowotnych w Polsce muszą bezwzględnie posiadać znajomość języka polskiego, która zapewni właściwą komunikację z pacjentem i zespołem terapeutycznym. Kontakt osób wykonujących zawód medyczny z pacjentem wynika z bezwzględnych warunków realizacji gwarantowanych świadczeń zdrowotnych na rzecz pacjenta, zgodnie z należytą starannością, poszanowaniem praw pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo, wykorzystując wskazania aktualnej wiedzy medycznej. “Tym samym nie jest dopuszczalny taki standard komunikacji, w którym ww. osoby nie posługują się językiem, którym włada pacjent, a któremu udzielane są świadczenia zdrowotne. Znajomość języka polskiego, która umożliwia właściwą komunikację jest konieczna z punktu widzenia bezpieczeństwa zdrowotnego każdego pacjenta leczonego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ” – napisano w stanowisku.
Samorząd lekarski już w momencie uchwalania przepisów alarmował, że są one wadliwe. Ustawodawca nie wymagał egzaminu potwierdzającego znajomość języka polskiego, nie ustanowił też minimum wymaganych kwalifikacji zawodowych, które uzyskały dyplom poza UE. Dlatego zaraz po wybuchu wojny uruchomiono darmowe kursy języka polskiego dla lekarzy i lekarzy dentystów z Ukrainy.
