Są głośne, ale nieszkodliwe, a niektórzy nawet lubią je jeść, mowa o cykadach. Cykady zaczynają wyłaniać się z ziemi na obszarze Chicagoland i całego stanu Illinois. Dwa lęgi zbiegną się w tym stanie podczas historycznego pojawienia się. Należą one do Grupy XIX, czterech gatunków, które pojawiają się co 13 lat na południowym wschodzie i Grupy XIII, trzech gatunków, które pojawiają się co 17 lat w północnym Illinois. Tej wiosny cykady wieloletnie pojawiają się, gdy temperatura gleby na głębokości ok. 20 cm osiągnie ok. 64 stopni Fahrenheita (18 C) i już zaobserwowano ich bardzo wiele (m.in. w Chicago, Addison, Oak Brook czy Wheaton), choć to dopiero początek.

Będzie to pierwszy raz od 221 lat, kiedy te dwa konkretne lęgi pojawią się w tym samym czasie i w tak bliskiej odległości. Ostatni raz miało to miejsce w 1803 roku, kiedy prezydentem był Thomas Jefferson, a Illinois nie było jeszcze stanem. Nie zrobią tego ponownie do 2245 roku.

W północnym Illinois, południowym Wisconsin, wschodniej Iowa i północno-zachodniej Indianie prawdopodobnie pojawią się owady z Grupy XIII. Środkowe i południowe Illinois, większość stanu Missouri i rozproszone obszary Kentucky, Tennessee, Wirginii, Maryland, Karoliny Północnej, Karoliny Południowej, Georgii, Alabamy, Mississippi, Luizjany i Arkansas przywitają owady z Grupy XIX.

W zależności od tego, gdzie mieszkasz w Illinois, cykady mogą być drobną uciążliwością lub poważnym problemem. 13-letnie cykady występują w południowym Illinois, a 17-letnie w północnym Illinois.

Cykady będą najliczniej występować na obszarach z dojrzałymi drzewami. Nowe inwestycje i miejsca, w których w ciągu ostatnich 17 lat prowadzono prace budowlane naruszające glebę, prawdopodobnie będą miały mniej cykad.

Jedynymi roślinami, które mogą być narażone na uszkodzenia przez cykady, są młode, nowo posadzone drzewa i niektóre krzewy. „Samice cykad robią szczeliny w małych gałązkach i gałęziach, aby złożyć jaja” – powiedziała Sharon Yiesla, specjalistka ds. wiedzy o roślinach w Morton Arboretum, dużym ogrodzie publicznym w Lisle. „Na bardzo młodym drzewie małe gałązki i gałęzie mogą być wszystkim, co ma”.

Tryliony 13- i 17-letnich cykad należących do lęgów XIX i XIII czekały na odpowiednie warunki, aby pojawić się w Illinois i kilkunastu innych stanach w tym roku. Po wylęgnięciu cykady będą żerować, łączyć się w pary i umierać, podczas gdy następne pokolenie uda się pod ziemię, aby rozpocząć cykl od nowa. I choć są duże i głośne, cykady nie stanowią zagrożenia dla ludzi ani zwierząt domowych.

Oba lęgi zostały już zauważone, według Cicada Safari, aplikacji do śledzenia cykad stworzonej przez Mount St. Joseph University w Cincinnati w stanie Ohio.

Ciekawostki o cykadach:

*Istnieją trzy gatunki 17-letnich cykad. Nazywają się Magicicada septendecim, Magicicada cassini i Magicicada septendecula.

*Istnieją cztery gatunki 13-letnich cykad. Są to Magicicada tredecim, Magicicada neotredecim, Magicicada tredecassini i Magicicada tredecula.

*Grupy cykad, które mają ten sam rok pojawienia się, nazywane są lęgami. Numer lęgu jest zwykle podawany cyframi rzymskimi. Charles Marlatt, entomolog pracujący dla Departamentu Rolnictwa, określił wszystkie cykady, które pojawiły się w 1893 roku, a następnie policzono je w odstępach 17-letnich, jako Brood I. Cykady, które pojawiły się w 1894 roku zostały nazwane Brood II i tak dalej. Trzynastoletnie cykady, które pojawiły się w 1893 roku, zostały nazwane Brood XVIII. Cykady, które pojawiły się w 2021 r., należały do rodu X. Można również zaobserwować cykady Straggler, które pojawiają się z rocznym opóźnieniem na obszarach, na których rok wcześniej pojawiły się w dużych ilościach. Cykady te pojawiają się w niewielkich ilościach i są zjadane przez drapieżniki, dlatego należy na nie uważać.

*Okresowe cykady występują tylko w dwóch innych krajach: jeden gatunek pojawia się na wyspach Fidżi co osiem lat, a inny – „cykada mundialowa” – pojawia się co cztery lata w północno-wschodnich Indiach, zbiegając się w czasie z międzynarodowym turniejem piłki nożnej.

*Śpiewają tylko samce cykad. Mają one struktury wytwarzające dźwięk zwane tymbałami po obu stronach brzucha. Wydają charakterystyczny dźwięk, tzw. pieśń zalotną, której natężenie dźwięku często przekracza 100 dB. To wartość uważana za próg przyjemności, bo przy 120 dB znajduje się granica bólu.

*Łatwo jest odróżnić samca cykady od samicy. W tym celu należy odwrócić cykadę: samica będzie miała rowek, w którym znajduje się jajnik; odwłok samca będzie zakończony kwadratową klapką

*Dorosłe cykady nie spożywają pokarmów stałych, ale piją płyny, aby uniknąć odwodnienia.

*Dorosłe cykady nie żądlą ani nie gryzą ludzi i nie przenoszą chorób. Mogą jednak uszkadzać młode drzewa, gdy samice cykad składają jaja w nowych przyrostach drzew. Nie zaleca się opryskiwania w celu zabicia cykad, ponieważ wlatują one na drzewo, aby złożyć jaja, a oprysk nie zabije tych przylatujących cykad. Jeśli masz młode drzewo, możesz luźno owinąć gałęzie gazą, aby uniemożliwić samicy złożenie jaj.

*Pestycydy nie są skuteczne w zwalczaniu cykad okresowych. Nie są one szkodnikami i nie trzeba ich zabijać.

*Schemat występowania gatunków okresowych różni się od wzorca cykad “rocznych”, które w rzeczywistości nie mają rocznego cyklu życiowego, mimo że można je zobaczyć każdego lata w dużej części Stanów Zjednoczonych. 

*Cykady roczne zwykle są duże i zielonkawe, podczas gdy cykady wieloletnie są mniejsze i przeważnie czarne, choć mają jaskrawoczerwone oczy i pomarańczowe skrzydła.

*Okresowe lata cykad są bardzo korzystne dla ekologii regionu. Ich tunele w ziemi działają jak naturalne napowietrzanie gleby. Duża liczba dorosłych cykad stanowi pożywienie dla wszelkiego rodzaju drapieżników, co może mieć pozytywny wpływ na ich populacje. Składanie jaj przez samice cykad na drzewach jest naturalnym procesem przycinania drzew, który powoduje, że w następnym roku drzewa produkują więcej kwiatów i owoców. Po śmierci cykad ich rozkładające się ciała dostarczają do gleby ogromne ilości azotu i innych składników odżywczych.

*Okresowe cykady najlepiej jeść, gdy są jeszcze białe i smakują jak zimne szparagi z puszki. Jak wszystkie owady, cykady mają dobrą równowagę witamin, niską zawartość tłuszczu, a zwłaszcza samice, są bogate w białko.

*Okresowe cykady są często błędnie nazywane szarańczą. Szarańcza to konik polny, a cykady są bliżej spokrewnione z mszycami niż konikami polnymi. Termin szarańcza zaczął być używany około 1715 roku w angielskich koloniach, kiedy obywatele próbowali nadać sens pojawianiu się cykad, zrównując je z biblijnymi plagami i faktem, że Jan Chrzciciel zjadł szarańczę. Rdzenni Amerykanie również jedli cykady.