Główne indeksy Wall Street spadły w poniedziałek po tym, jak na rynkach od Azji po Europę zostały pobite rekordy przez obawy przed recesją w USA i wycofywaniem się z transakcji typu carry trade związanych z walutami.
Wyprzedaż była brutalna, a tak zwana grupa akcji Magnificent Seven – główna siła napędowa amerykańskich indeksów – straciła łącznie 900 miliardów dolarów wartości rynkowej. Tokijski indeks Nikkei zakończył poniedziałek z 12 % stratą, co stanowi największy jednodniowy spadek od czasu “Czarnego Poniedziałku” w październiku 1987 roku.
Nie ma jednej przyczyny tych ruchów, ale piątkowe dane, które pokazały, że amerykańska gospodarka nie wygenerowała w lipcu tylu miejsc pracy, ile oczekiwano, były głównym katalizatorem, podczas gdy w Japonii podwyżka stóp procentowych 31 lipca sprawiła, że zakłady na taniego jena – wykorzystywane do finansowania zakupów aktywów o lepszych zwrotach – stały się mniej opłacalne.
Nadmierna zmienność i skala wyprzedaży wywołały porównania z przeszłymi burzami rynkowymi – krachem giełdowym w Czarny Poniedziałek z 1987 r., globalnym kryzysem finansowym z 2008 r. oraz paniką, którą wywołało pojawienie się lockdownów COVID-19 w 2020 r.
Rynek jest jednak daleki od powtórzenia tego, co zrobił podczas poprzednich zawirowań. W danych opublikowanych w poniedziałek aktywność amerykańskiego sektora usług odbiła się od czteroletniego minimum w lipcu, oferując pewną ulgę roztrzęsionym inwestorom.
W międzyczasie rentowności obligacji spadły w związku z pędem do bezpiecznych aktywów i założeniem, że amerykańska Rezerwa Federalna będzie teraz musiała agresywnie obniżać stopy procentowe, aby pobudzić wzrost.
